• Mga Karapatang Pantao_Hope
    Federasyon ng Internasyonal Karapatang
    Pantao Museo – Asia-Pacific Chapter
    Itaguyod ang pag-unawa at paggalang sa karapatang pantao sa Asya sa pamamagitan ng mga kilusan sa Museo
    Sumali bilang miyembro submit
  • Mga Karapatang Pantao_Memory
    Federasyon ng Internasyonal Karapatang
    Pantao Museo – Asia-Pacific Chapter
    Itaguyod ang pag-unawa at paggalang sa karapatang pantao sa Asya sa pamamagitan ng mga kilusan sa Museo
    Sumali bilang miyembro submit
  • Mga Karapatang Pantao_Taiwan
    Federasyon ng Internasyonal Karapatang
    Pantao Museo – Asia-Pacific Chapter
    Itaguyod ang pag-unawa at paggalang sa karapatang pantao sa Asya sa pamamagitan ng mga kilusan sa Museo
    Sumali bilang miyembro submit
  • Mga Karapatang Pantao_Eksibisyon
    Federasyon ng Internasyonal Karapatang
    Pantao Museo – Asia-Pacific Chapter
    Itaguyod ang pag-unawa at paggalang sa karapatang pantao sa Asya sa pamamagitan ng mga kilusan sa Museo
    Sumali bilang miyembro submit
  • Mga Karapatang Pantao_Hope
Federasyon ng Internasyonal Karapatang
Pantao Museo – Asia-Pacific Chapter
:::

Mga Kaganapan

Bagong Balita
2022-09-23

Tungkol sa Nag-uulat – Michael Beltran Si Michael ay naging isang mamamahayag ng anim na taon at ginugol halos ang buong buhay niya bilang isang aktibistang pulitikal. Ang kanyang trabaho ang nagdala sa kanya upang tumalakay ng mga kwento tungkol sa kanyang bansa na may kinalaman sa mga karapatang pantao, pagliit ng puwang para sa demokrasya, ang pamamagitna ng Tsina at iba pang mga makapangyarihang bansa, sapilitang pangingibang bansa, pagpapaalis at paglilikas kasama pa ng iba pang mga kwentong nakatuon sa iba’t ibang mga sektor na naisasantabi.  Habang ang Pilipinas ay unti unting lumalapit sa pagtatapos ng lockdown, ang buong bansa ay nananatiling nagdurusa mga troma ng pandemya.  Hindi ang virus, o ang kawalan ng katiyakan ng bakuna at kinabukasan ang labis na nakakapagpabagag sa mga Pilipino. Sa Pilipinas, may malawak na uri ng mga grupong panlipunan ang may iba’t ibang pananaw sa kani-kanilang mga adhikain.  Ang mga NGO, organisasyong pang masa, grupong sektoral at kultural ay lahat nakapag ambag ng malaki sa bansa at sa kanyang mga nanganganib na mamamayan upang makaraos. Nakilahok na ang mga grupong panlipunan upang punan ang mga kakulangan sa gitna ng lockdown habang may pandemya.  Ang pagkain at ang seguridad nito ay nanatiling isang mahalaga at kritikal na bagay sa buong panahon ng pandemya.  Ang kakayanang  makapag imbak at makapagpanatili ng pagkakaroon ng pagkain ng mga komunidad na may mababang kita ay mga bagay na madalas kinakaharap ng mga grupong may adhikaing lutasin ang mga tulad nito. Itinaguyod ng mga pang masang organisasyon at foundations ang Community Gardens and Kitchens sa buong bansa lalong-lalo na sa mga pamayanang mahihirap kung saan kakaunti ang pinanggagalingan at seguridad ng pagkain. May mga tanim na nakasabit mula sa bubungan ng mga bahay na nakalagay sa mga pasong gawa sa mga gamit na boteng plastik. Ang pag-ani ay sama-samang ginagawa ng mga grupo sa pamayanan at ang resulta ay isang tulong-tulong na pagsisikap sa pagluluto at paghahatid ng pagkain sa lahat ng nagugutom at naghihirap. Isa pang hakbangin na nagtamo rin ng matinding popularidad ay ang mutual aid phenomenon na  kilala bilang community pantry. Si Patricia Non, isang lokal na aktibista at alagad ng sining, ang nagpasimula ng isang simpleng ideya kung saan ang isang tao ay magtatayo ng isang mesa o lalagyanan sa isang pampublikong lugar, lalagyan ng maraming pagkain at may karatulang: “Kunin ang iyong kailangan, iwanan kung ano ang iyong kayang iwanan.” Nagsimula ito ng malawakang kilusan ng masa sa buong bansa para sa mutual aid. Maliban sa pagtugon sa isang pangangailangan na malinaw sa kasalukuyan, ang mga pagsisikap na ito ay naglantad din sa mga kakulangan ng estado sa pagtugon sa pandemya. Hindi nakakagulat na sinubukan ng pamahalaan na supilin ang mga ito at ituring na tila mga terorista, bagay na siyang naging palagiang tema ng politika sa pandemya. Ang labis na kawalan ng tiwala sa naging pagtugon ng pamahalaan sa krisis ang siyang nagpahiwatig ng damdamin ng publiko sa nakaraang dalawang taon. Maaaring iyan o ang isang pangkaraniwang pananaw na ang Pamahalaang Duterte ay walang kakayahang magsagawa ng anuman sa gitna ng mga peligrosong pangyayari. Imbis na tugunan ang isang mahalagang pangangailangang medikal, ginamit nito ang sitwasyon ng lockdown upang maghasik ng mas marami pang karahasan at takot sa kanyang mga biktima. Mula noong huling bahagi ng taon 2018, nagpahayag ng giyera ang pamahalaan ni Presidente Rodrigo Duterte laban sa mga kaaway nito sa pulitika. Sa mata ng bansa, isang komunista o terorista lamang – halinhinan nilang ginagamit ang mga ito, ang magtatangkang kwestyunin ang pamahalaan.  Ang pagmarka o pagbansag sa mga aktibista at kritiko bilang mga taga suporta o rekruter ng mga komunistang rebelde ay ginagawa sa mga kumakalaban sa gobyerno. Ang mabansagan ay sapat na upang ang isang tao na terorista ay iligpit. Itinatag ni Duterte ang National Task Force to End the Local Communist Armed Conflict (NTF-ELCAC). Para sa karagdagang kaalaman, ang digmaang sibil sa Pilipinas ay nagaganap na sa mahigit 50 taon, inilunsad ng Communist Party of the Philippines (CPP o Komunistang Partido ng Pilipinas) kasama ang mga guerilla ng New People’s Army (NPA). Habang sila ang pinakamatinding kalaban ng isang mapang-aping gobyerno ng Pilipinas sa loob ng maraming taon, ang mga sibilyang kritiko ng rehimen ay sumasailalim din sa parehong pagsisiyasat tulad ng mga rebelde. Ang rehime ay umabot sa puntong na lahat ng anumang uri ng pagpapahayag tungkol sa pamahalaan ay itinuring bilang propaganda ng komunista na may layuning manghikayat ng mga kabataan sa rebolusyon. Ang hidwaang ito ay naglantad ng napakaraming tanong sa pamahalaan na nanatiling walang kasagutan.  Bakit maraming Pilipinong ang umaalsa at naghihimagsik, at bakit nila ito matagal nang ginagawa? Matagal nang may daan tungo sa mapayapang kasunduan, ngunit sadyang pinipili ni Duterte ang pag-isahin lahat ng kanyang mga kaaway palabasing lubhang masasamang tao upang gawing marapt ang pagtaas ng karahasan. Ang ganitong panghuhuli ng mga komunista, tila nagpapaalala ng mga gawaing McCarthyist noong panahon ng Cold War ay halos puma pareho sa kilalang di kanais nais at karumal-dumal na laban sa droga ni Duterte. Sa unang bahagi ng kanyang paninilbihan bilang presidente, ipinatupad niya ang Oplan Tokhang, isang kampanya laban sa droga na pinamumunuan ng mga nagpapatupad ng batas. Tulad ng laban sa droga, ang mga binansagang adik o pusher ay kusang ipinaliligpit, katulad ng mga ginagawa sa mga karibal ng pamahalaan sa pulitika. Noong 2020, sa kasagsagan ng pandemya, ang mga aktibista ay nasa pinaka maselang sitwasyon.  Ang pananatili sa bahay ay nangangahulugang pagiging bukas sa anumang badya ng panganib.  Ang mga pagpatay sa mga namarkahang aktibista ay kitang kitang dumami kung saan ang mga kilala at matataas na pinuno ay marahas na pinatay nang walang anumang paglilitis na naganap sa kani-kanilang mga bahay na. Sina Jory Porquia, Randall Echanis, Zara Alvarez at Carlito Badion ay ilan sa mga kilalang biktima ng karahasan ng pamahalaan. Bago ang kanilang kamatayan, inakusahan sila ng pagiging “teroristang komunista”. Ang salitang ito ay pinasikat ng mga militar sa paglalayong idiin na ang isa ay hindi maaaring maging komunista kung hindi ito terorista. Hindi iligal sa Pilipinas ang umanib sa anumang idelohiya.  Ngunit para sa sandatahang lakas, ang isang taong kumikiling sa kaliwa ay tiyak na isang komunista kaya’t ito rin ay, at mananatili ding, isang terorista.  Kaya naman dapat puksain ang mga teroristang ito. Maging ang Komisyon sa Karapatang Pantao ay nagpahayag ng labis na pag-aalala tungkol sa mga nakababahalang daloy ng mga pangyayari kung saan ang kinahuhulihan ng mga namamarkahan ay sa kabaong.  At hindi lamang ito mga aktibistang namarkahan. Ang malawak na uri ng mga miyembro ng lipunan ay tinuring na mga terorista, magmula sa mga mambabatas, miyembro ng simbahan, mamamahayag at maging ang isang UN Special Rapporteur  at ilan pang mga sikat na personalidad na nagkakawanggawa. Ang mga pagpuna sa pamahalaan ay mahigpit na pinagbabawal!  Ang Pilipinas ay nagkaroon ng ilan sa mga pinakamalaking donasyon at utang para sa COVID-19 ngunit siya ring nakapag-alok ng ilan sa pinakamababa at pinakamaliit na anyo ng tulong.  Karamihan sa pondo ay ginamit sa pagpapalakas  sa presensya ng kapulisan at militar sa bansa na may matinding pagkiling laban sa kahit na pinakamaliit na paglabag. Maaari kang mahatulan ng pagkabilanggo dahil lamang sa hindi paggamit ng facemask, hindi pagsunod sa curfew o kahit na paglabas ng iyong pintuan. Karaniwan mong maririnig mula sa mga Pilipino sa iskwateran ang kanilang takot sa pagkagutom dulot ng kawalan ng trabaho higit pa sa virus mismo. Lahat nang ito ay lumutang noong April 2020, dadaang daang mga ikwater sa Maynila ang sabay sabay na nagprotesta sa kawalan ng tulong at sa kakulangan sa pagkain habang ang mga kakampi ni Duterte ay tahasang nagpapakita ng kanilang mga yaman at pribilehiyo.  Sinalubong sila ng mga batuta at posas. Dalawampu’t isa sa pinakagutom sa buong bansa ang itinapon sa kulungan at kinailangang ang buong bansa ang humiyaw para sila ay makapagpiyansa at makalaya. Noong Hulyo 2020, lalong pinadali ng pamahalaan ang buong proseso ng pagpuksa sa kanilang mga inaasinta. Ipinasa nila ang kontrobersyal na batas na tinatawag na Anti-Terror Law. Ito ang pinakamalupit at pinakamapaniil na patakaran ng pamahalaan magmula nang maranasan ng bansa ang lantarang diktadurya sa maraming taon ng Martial Law noong dekada 70 at 80. Ang Anti-Terror Law ang nagpalinaw sa lahat ng mga sinasabi ni Duterte at ng kanyang mga kasamahan at hinayaan nito ang walang habas na paniniil sa kalayaan ng mga sibilyan.  Ang mga pag-aresto ngayon ay maaari nang maganap kahit walang warrant at kahit base lamang sa pwang mga ispekulasyon na ang isang indibidwal ay isang terorista. Ang natatanging konsepto ng terorista ay binigyan ng malawak na kahulugan na maaaring masakop ang sinuman. Ang karamihan ng aking inilarawan ay sa taon lamang ng 2020. Sa kasawiang palad, tulad ng virus, ang mga pangyayari ito ang siyang naghulma sa mga nangyayari sa Pilipinas mapasa hanggang ngayon.  Ang bansa ay kasalukuyang dumadanas ng isa sa pinaka masahol na sakuna sa mga karapatang pantao sa kanyang makabagong kasaysayan kaakibat ng patuloy na pagkait sa mga karapatang pang ekonomiya ng mga nasa bingit ng peligro. Ang pinaka malala pa sa Pilipinas ay hindi lamang ang mga brutal na tala sa mga karapatang pantao, kundi ang napakalaking hindi pagkakapantay-pantay sa lipunan na kitang kita noong panahon ng lockdown.   Marami pang kapareho nito, kung hindi man mga nagsangang pangyayari mula sa mga nakaraang krisis ang patuloy na bumabagabag sa atin.  Ang resulta ng pinaka huling eleksyon nitong Myo 2022 ay lalung nagpatibay ng damdaming ito. Sa kabutihang palad, dahil sa pangunguna sa pagsisikap ng mga komunidad, malayo layo na rin ang narating ng lipunang sibil sa pakikipaglaban nito upang umukit ng kahit maliit na puwang para sa mga karapatang demokratiko sa kaparaanang hindi pag hintulot nito sa bansa na muling masadlak sa matinding karahasan at bumalik sa panahong Martial Law. May mga kadahilanan para umasa. Ang mga hardin, kusina at community pantries ay kumakatawan lamang sa isang panig ng paglaban. Ang paglaban ay maaaring magkubli sa maraming anyo.  Ngunit ang hindi lantad na hindi pagsang-ayon ay nag-uumapaw sa mga kalye na mayroong maraming tao at ito ay nagaganap ng may kadalasan. Mas madalas at mas maraming taong hindi sumasang-ayon ang lumalabas sa kalsada. Ang mga bagay ay mas lalo pang lalala bago bumuti at maraming mga Pilipino, organisasyon, asosasyon at kung anu-ano pa ang naghahanda sa kanilang mga sarili para rito.

2022-09-23

Tungkol kay Chu Kuan-chen: Isang manggagawang panlipunan na nakatuon sa mga isyu ng kahirapan.  SIya ay ang co-founder ng Do You a Flavor at Poverty Academy at siyang tagapamahala ng We Own the City, We Own Ourselves. Siya rin ang isa sa may akda ng Street Survival Guide and City Commoning. Tungkol sa Do You a Flavor Ang Do You a Flavor ay isang NGO na nagbibigay tuon sa mga isyu ng kawalan ng tirahan at kahirapan sa lungsod.  Simula 2014, ang organisasyon ay nagpasimula ng mga pampublikong kampanya at mga programa na direktang serbisyo. Ito rin ay bumuo ng mga pakikipag alyansa sa mga grupo ng komunidad, may mga sakit sa pag-iisip, pabahay, paggawa at kasarian.  Ang Do You a Flavor ay nakatuon sa pagiging isang “tagapangasiwa” sa pagitan ng mga tao at mga isyu. Pangasiwaan ang isang Pagtatanghal ng mga Mahihirap sa Isang Maunlad na Lungsod “Kung ating bibigyang interas ang nakaraan, mabilis nating mapagtatanto na ang kabantugan ng magiting na siyudad ng Taipei ay ang pinagsama-samang paghihirap at pagsisikap ng mga mangangarap na naglakbay sa pagitan ng Hilaga at Timog, ang mga walang pera, mga abang manggagawa, migrante, mga katutubo at mga mahihirap sa loob ng isang daang taon. Sila ay nagmula pa sa matataas na bundok ng Taipei, iba’t ibang sulok ng isla, at mga bansa sa Timog-Silangang Asya.  Sa pamamagitan ng kanilang mga kamay nahulma ang bagong tanawin ng magiting na lungsod. Sa madaling salita, ang maunlad na siyudad ay hind ekslusibong pagmamay-ari ng mga matatagumpay at nakaaangat. Ito rin ay nabibilang sa mga sawi at mahihirap.” --Ang Panimula sa We Own the City, We Own Ourselves by Paelabang Danapan Kinikilala ng buong mundo ang kahirapan bilang isa sa mga kritikal na problema ng siglong ito na nangangailangan ng dagling solusyon.  Ngunit, ang boses ng mga mahihirap ay siyang kadalasang nawawalang piyesa sa diskusyon ng isyung ito. Bilang mga indibidwal na siyang tahasang namumuhay at nakikidaupang palad sa kahirapan, taglay nila ang malalim na pagkakaunawa at mga karanasang hango sa ganitong mga kalagayan.  Ngunit, bilang ang kahirapan ay natatanaw ng mas nakararami sa lipunan mula sa lente ng kung ano ang nakasanayan, karamihan sa mga namuhay nito ay pinili na lamang ibaon o iwaksi ang ganitong karanasan kaya’t naging isa na lamang grupong walang boses. Noong 2017, ilang mga organisasyon na sumusuporta sa mga naisasantabi ng lipunan tulad ng mga walang tirahan, mga katutubo ng siyudad, mga maseselang pamilya, mga kabataang “high-risk”, at ang may mga karanasan sa karamdaman sa pag-iisip. 

2022-07-20

Naglalayon ang pagpupulong ng seryosong pagtatalakay sa awtonomiya at mga pagkilos para sa museo ng karapatang pantao at mga kaugnay na organisasyon, isang mahalagang paksa sa mga museo sa maraming bansa ngayon. Anong uri ng relasyon ang umiiral sa pagitan ng mga museo, pamahalaan at iba pang may hawak ng kapangyarihan? Paano hinuhubog nitong mga pagkakalinga ang papel ng mga museo at ang kanilang pakikipag-ugnayan sa mga paksang itinuturing na sensitibo o kontrobersyal? Lalong nilalayon pa ng pagpupulong ang paglalarawan sa kasalukuyang sitwasyon ng mga museo na tumatalakay sa karapatang pantao sa buong daigdig, tumutugon sa panlipunan, kultura, at pampulitikang pagsasama o pagbubukod mula sa iba't ibang mga anggulo. Ikagagalak na matanggap sa pagpupulong ang pagsumite ng mga halimbawa ng pinakamuhusay na pagsasanay kung saan nilalayon talakayin at pag-usapan ang pagsasama sa loob ng espasyo sa museo at o sa pangkalahatang lipunan. Anong mga diskarte o estratehiya para sa pagsasama ang napatunayang may kaugnayan lalo na para sa mga museo ng karapatang pantao? Ang layunin ng lahat ng FIHRM komperensiya ay ang pakikipagbahagi ng mga karanasan sa kasanayang pakikilahok, pag-unlad ng mga kakayahan at paraan, at pagtaguyod ng relasyong nakabatay sa komunidad. Mga Tagapagtatag Ang 2022 FIHRM Pagpupulong ay itinatag ng network ng mga museo sa Norwegia para sa karapatang pantao at demokrasya (Demokratinettverket). Ang mga punong museo na naghahanda ay ang Nobel Peace Center, Sentro sa Pag-aaral ng Holocaust and Religious Minorities sa Norwegia (The Norwegian Centre for Studies of Holocaust and Religious Minorities), at Eidsvoll 1814, ang Nasyonal Museo para sa Kasaysayang Konstitusyonal (National Museum for Constitutional History).

Espesyal Ulat
2022-09-23

Ukol sa May-akda Erpan Faryadi Si Erpan Faryadi  ay kasalukuyang Project Manager ng Advocacy and Research Circle of Borneo (Link-AR Borneo), isang organisasyong pangkomunidad na nakikibahagi sa adbokasiya, pangangampanya, edukasyon, at pananaliksik sa mga paksa ng demokrasya, karapatang pantao, likas na yaman, pagbabago ng klima, at soberanya ng mga tao sa Kanlurang Kalimantan ng Indonesia. Tungkol sa Link-AR Borneo Ang Link-AR Borneo (Borneo Advocacy and Research Circle) ay isang organisasyong di-pampamahalaan na itinatag Abril 2, 2009. Itinatag ito upang isagawa ang adbokasiya na lutasin ang napakalaking suliranin ng pagkontrol sa mga lupain, kagubatan at mga likas na yaman ng mga industriyang walang habas na lumilikom ng mga ito. Sanhi ito ng mga interes sa ekonomiyang politikal na inuuna ang pangangailangan sa mga materyales na ibinibigay sa mga naglalakihang industriya sa mundo. Ang kondisyon na ito ay hindi maihihiwalay sa lupaing Borneo na may masaganang likas na yaman. Batay dito, itinatag ang Link-AR Borneo upang maisagawa ng adbokasiya batay sa ebidensya. Ang adbokasiyang ito ay isang pagpapakita ng pagkakahanay ng Link-AR Borneo sa mga interes ng komunidad at maaaring mapanatiling katarungang ekolohikal. Simula ng pagkakatatag nito, naging aktibo ang Link-AR Borneo sa paggawa ng iba't ibang pagsisikap sa pagtataguyod at pagtatanggol sa mga karapatang pantao, paghihikayat para sa pagpapabuti ng makatarungan, napapanatiling kagubatan at pangangasiwa sa lupa, gayundin ang paghihikayat ng kasarinlan ng komunidad sa pamamahala ng kagubatan at lupa. Ngayon ay ang pinaka magandang panahon upang suriin ang mga patakaran ng Pamahalaang Indonesia at kanilang mga pagtugon sa pandemyang COVID-19 at ang epekto ng mga patakarang ito sa mga mamamayan, kabilang na ang epekto sa pagpapatupad at paggalang sa mga karapatang pantao. Mula sa simula ng taon 2020 (Enero hanggang Marso 2020), ang pamahalaan ng Indonesia at mga opisyal nito ay hindi lubusang tumugon sa presensya ng COVID-19. Parang minamaliit pa nila at hindi naniniwala sa pag-iral ng COVID-19. Ang bise-presidente ng Republika ng Indonesia noong 2020 ay nagsabing sa mga dasal ng mga relihiyosong pinuno, ang COVID-19 ay hindi sasapit sa Indonesia. Maging ang Pangulo ng Indonesia noong 2020 ay nilinlang ang mga mamamayan sa pagsasabing, “Ang mga mamamayan ng Indonesia ay maaaring masupil ang COVID-19 sa pamamagitan ng pag-inom ng mga halamang gamot”. (Tingnan ang CNN Indonesia, 16 Marso 2020, “Media Asing Soroti Jokowi Minum Jamu Untuk Tangkal Corona”). Ang mga hindi siyentipikong tugon na ito ang naging batayan ng mga patakaran ng pamahalaan ng Indonesia sa pagharap sa pandemyang COVID-19. Mga Hakbang ng Pamahalaan ng Indonesia sa Pagharap sa COVID-19 Simula ng anunsyo ng WHO noong Marso 2020 sa COVID-19 bilang isang pandaigdigang pandemya, dapat sinimulan ng pamahalaan ang mga sistematikong hakbang upang maiwasan ang pagkalat ng sakit sa Indonesia sa pamamagitan ng pag-imbita sa mga eksperto sa kalusugan, lalong-lalo na sa mga espesyalista sa nakakahawang sakit. Gayunpaman, kahit na ang pangunahing suliranin ay ang mga problemang pangkalusugan, ang mga pananaw ng mga dalubhasa sa kalusugan ay madalang pakinggan ng pamahalaan. Minsan, minamaliit ang mga ito at may mga pagkakataong taliwas sa pamahalaan ang pananaw ng mga dalubhasa. Ngunit, simula Abril 2020, inatasan ng Pamahalaan ng Indonesia ang Indonesian National Armed Forces (TNI) at pulisya na ikulong ang mga tao sa kanilang mga bahay[1],  paghigpitan ang pagsamba, paghigpitan ang paggalaw ng mga tao at ipagbawal ang mga protesta at demonstrasyon, na mag-aanyaya ng maaaring mga paglabag sa karapatang pantao, partikular na ang mga karapatang sibil at pulitika. Pagkatapos mapagpasyahan na ang corona ay isa nang pandaigdigang pandemya, gumawa ng mga hakbang sa pagkontrol ang pamahalaan ng Indonesia ngunit walang ‘pambansang atas’. Ipinagpalagay ng mga eksperto ng pampublikong kalusugan na tila mabagal ang mga hakbangin ni Jokowi at hindi ito sapat upang pakalmahin ang publiko. (Tingnan ang BBC News Indonesia, 16 Marso 2020, “Virus corona: Jokowi umumkan langkah pengendalian Covid-19, tapi tanpa komando nasional.”) Mahilig ang pamahalaan magpakilala bawat buwan ng bagong tuntunin at patakaran sa pagharap sa pandemyang COVID-19 ng walang makabuluhang intensyon na mapigilan ang pagkalat ng COVID-19 sa Indonesia. Ipinapakita nito ang matinding takot at kakulangan ng direksyon sa patakaran ng gobyerno sa lahat ng antas sa pagharap sa nakamamatay na sakit na ito. Minanipula din ng mga opisyal sa pamahalaan tulad ng Ministro ng Panlipunang Gawain na si Juliari Batubara, ang tulong panlipunan (bansos) sa pamamagitan ng mga pakete ng mga pagkain para sa mga mahihirap bilang pagbabalatkayong paglutas sa COVID-19 noong Disyembre 2020.[2] Isang kahihiyan ang ginawang ito ng opisyal ng pamahalaang Indonesia sa gitna ng paghihirap na dinaranas ng mga mamamayan ng Indonesia dahil sa COVID-19. Ang pagtaas ng bilang ng mga pasyenteng may COVID-19 at mga namamatay dahil rito ay siyang lalung nagpahirap sa pamahalaang Indonesia sa pagharap dito.  Dapat sana’y tinitiyak ng gobyerno ang karapatan ng mga tao sa kalusugan, na isang karapatang pantao, kasama ang pagsisiguro ng mga personal na gamit ng mga manggagawang pangkalusugan na siyang nasa harapan ng pakikipaglaban sa COVID-19. Sa pagharap sa kalupitan ng pandemyang COVID-19, nagmistulang walang kalaban laban ang gobyerno ng Indonesia habang inuulat araw-araw ang pagtaas ng bilang ng mga pasyente at namamatay dahil sa COVID-19 na siyang patuloy na tumataas mula pa nang kalagitnaan ng Hunyo 2021. Ang Epekto ng COVID-19 sa mga Mamamayan ng Indonesia Magmula noong Abril 2020, pinangasiwaan ng pamahalaan ng Indonesia ang patakaran (PSBB) sa isang malawakang panlipunang paghihigpit na naglalayong maputol ang tanikala ng pagkalat ng COVID-19. Ang patakarang PSBB ay nabigong matamo ang kanyang adhikain, tulad ng mabawasan ang pagkalat ng COVID-19 at bilang ng mga namamatay dahil dito, mga bagay na alinsunod sa dalawang pangkalahatang layunin ng WHO sa pagharap sa COVID-19. Noong Hulyo 2021, lalong lumala ang pandemya ng COVID-19 sa Indonesia dahil sa kawalan ng katiyakan ng pamahalaan sa pagpili ng kalusugan ng publiko o sa pag-unlad ng ekonomiya. Sa buong Hulyo 2021, ipinatupad ng pamahalaan ng Indonesia ang Emergency Enforcement of Community Activity Restrictions (PPKM) sa mga isla ng Java at Bali na naging mabisa mula Hulyo 3-20, 2021. Sa pamamagitan nito, inasahan ng pamahalaan na masugpo ang mabilis na pagdami ng kaso ng COVID-19 at mabawasan ang bilang ng mga namamatay dahil rito. Samantala, sa labas ng  Java at Bali, ipinatupad ng pamahalaan ang PPKM Micro (pagpapatupad ng paghihigpit sa maliit na antas tulad ng mga pamayanan at purok). Ang lahat ng mga patakarang ito ng gobyerno ay walang naidulot na epekto sa pagbawas ng COVID-19. Ang toto nyan, ang bilang ng pagkalat at kamatayan sa COVID-19 sa Indonesia ay tumataas. Ang Papel ng mga Organisasyon ng Panlipunang Sibil sa COVID-19 sa Indonesia Ang mga organisasyon ng panlipunang sibil sa Indonesia ay mga aktibong samahan mula pa noong panahon ng repormasyon o sa panahon matapos ang diktadura. Maraming mga organisasyong sibil sa Indonesia ang nagkaroon ng aktibong papel sa mga larangan ng mga karapatang pantao, pagbabago ng klima, kalusugan, pagbabago ng batas, soberanya sa pagkain, pagbabago at mga karapatan sa lupa, mga isyu sa mga manggagawa at iba pa. Nanghihikayat din ang mga samahang ito ng maraming grupo at indibidwal na makilahok sa kanilang mga kilusan at kampanya, kasama na rito ang mga manggagamot, tagapagtanggol, mga dalubhasa sa agrikultura at iba pa na siyang tumutulong sa mga ogranisasyon ng panlipunang sibil na maging mas katiwatiwala at maraming karanasan sa mga larangang ito. Kung baga, ang mga organisasyon ng panlipunang sibil sa Indonesia ay tumutulong sa proseso ng demokrasya sa Indonesia matapos ang panahon ng diktadura. Tinututukan din sa Indonesia ng mga organisasyon na pangsibil sa lipunan ang pagtugon sa COVID-19, kabilang ang Citizens' Coalition to Report Covid-19. Ang Citizens' Coalition to Report Covid-19 o LaporCovid-19 ay binuo ng isang grupo ng indibidwal na may pagmamalasakit sa mga isyung karapatang pantao ng mga mamamayan at pampublikong kalusugan kaugnay sa pandemyang COVID-19. Binuo itong koalisyon noong simula ng Marso 2020 nang opisyal kung saan opisyal na napag alaman ang maraming kaso ng pagkalat ng COVID-19. Nagtatag ang LaporCovid-19 ng plataporma na ginagamit para makapagbigay-impormasyon tungkol sa mga insidente na may kinalaman sa COVID-19 na napag alamanan ng mga residente, na hanggang ngayon ay malayo sa abot ng gobyerno. Ang paggamit ng crowdsourcing approach kung saan kinakailangan ang pakikilahok ng mga mamamayan sa pagtala ng mga bilang ng COVID-19 at pagbibigay-alam sa mga isyu ng COVID-19 sa kapaligiran, ay naging tulay sa pagtatala ng bilang ng mga insidente ng COVID-19 sa bansa. Ang LaporCovid-19 ay isang porum na tumutulong sa pamahalaan at sa ilang mga mamamayan para malaman ang distribusyon at lawak ng COVID-19 sa Indonesia. Ang mga impormasyong nakalap tungkol mula sa  LaporCovid-19 ay punla para sa pamahalaan upang makabuo ng mga patakaran at ng mga hakbang sa pagharap sa COVID-19 base sa datos sa paligid. Ang LaporCovid-19 ay binubuo ng mga sumusunod na organisasyon ng panlipunang sibil sa Indonesia: YLBHI, Tempo magasin, Efek Rumah Kaca, Transparency International Indonesia, Lokataru, Hakasasi.id, U-Inspire, STH Jentera, NarasiTV, Rujak Center for Urban Studies, Indonesia Corruption Watch. Ang YLBHI ay isang grupo para sa mga karapatang pantao na itinatag simula noong dekada 1970 upang palagiang bantayan ang obligasyon ng pamahalaan ng Indonesia sa karapatang pantao; samantala ang Tempo Magasin ay isang bahagi ng Grupong Tempo na nakatuon sa mga  karapatang pantao, kapaligiran at katiwalian. Ang kawalan ng sistema sa pagharap sa COVID-19 ay binigyang diin ng Civil Society Coalition na binunuo ng LaporCovid-19, ICW, YLBHI, LP3ES at Lokataru, ang magulong pagsasaayos sa COVID-19. Ayon sa pagsusuri ng koalisyong ito, ang pamahalaan ni Jokowi ay nabigo sa pamamahala sa pandemyang dinaranas ng Indonesia magmula pa noong unang bahagi ng Marso 2020. Mga Puna ng LaporCovid-19: Hindi mapigilan ng gobyerno ang bilang ng mga namamatay dahil sa problema sa pamamahala sa COVID-19. Ayon sa LaporCovid-19, maaaring nabawasan na nung umpisa pa lamang ang bilang ng mga namatay kung ang gobyerno ay maigting at agad agad na nagsagawa ng pagpipigil at pag-aapula. Tingnan ang artikulo "Kasus Meninggal Melonjak & RS Kolaps, Negara Gagal Tangani COVID?", Tirto.id, Hulyo 6 2021, https://tirto.id/ght5.  Kahit na may pondo ang gobyerno na Rp 695.2 trillion para sa pamamahala sa COVID-19 sa taon 2020. (Tingnan ang Kompas, 20 Disyembre 2020, “Kebijakan Pemerintah Menangani Covid-19 Sepanjang Semester II 2020.”)

2022-09-23

Tungkol sa May-akda:Huatzu Chan Li-Chen Loh Si Huatzu Chan ay nagtapos ng Ph.D. in Arts Management and Cultural Policy mula sa National Taiwan University of Arts. Kasalukuyang pinuno (deputy head) ng Dibisyong Pananaliksik sa Museum of Contemporary Art, Taipei si Huatzu. Dati siyang naging punong kalihim sa Association of the Visual Arts in Taiwan (AVAT) at executive director sa Digital Art Center, Taipei. Si Li-Chen Loh ay dalubhasa sa kontemporaryong sining, aralin at likhain ng bagong sining sa media, paglikha at pagkritiko sa sining, edukasyon sa sining, at digital marketing at nauusong pag-aaral. Pansamantala siyang nalipat mula sa Deparmento ng Pampublikong Relasyon at Advertising, Unibersidad ng Shih Hsin upang magsilbi bilang direktor ng Museum of Contemporary Art, Taipei. Tungkol sa Museum of Contemporary Art, Taipei Itinatag sa 2001, ang Museum of Contemporary Art, Taipei ang unang museo sa sining sa Taiwan na nakatuon sa kontemporaryong o pangkasalukuyang sining. Higit pang ginagalugad ng museo ang pangkasalukuyang nakikitang kultura at lipunan sa pamamagitan ng madaming uri ng eksibisyon at aktibidad. Sa ngayon, ang pagtatalakay sa kontemporaryong sining ay hindi maaaring tumayong mag-isa sa labas ng lipunan. Sa pamamagitan ng pagharap sa mga ideyang inihain ng mga gawain sa sining at pagbabasa sa mensaheng ipinaparating, nabibigyan ng pagkakataon ang publiko, malayang magsimula ng pag-uusap at magpalitan ng pananaw. Bilang gumagawa ng gawi sa lipunan, inilalayon ng museo na mapunta ang nanonood sa pagninilay-nilay sa pagdalo sa eksibisyon. Sa kanilang pagdala ng bagong ideya sa pag-uwi, sila ay maaaring gumawa ng kilos na makakapagbago sa hinaharap. Ito ang lakas ng kontemporaryong sining na hindi maaaring ipagwalang bahala. Ang Museum of Contemporary Art, Taipei ay nagnanais lumikha ng espasyo upang mapagtalakayan ang kasalukuyang mga isyu sa lipunan Itinutulak ng pilosopiyang ito, naibuklod ng Museum of Contemporary Art, Taipei (MoCA Taipei) ang maraming isyu sa karapatang pantao sa pagpapatakbo ng museo nitong mga nakaraang taon. Halimbawa, sa 2017, ang pasya ng Judicial Yuan sa interpretasyon ng Saligang-Batas, na hindi tama ang pagkukulang ng kasalukuyang Batas Sibil sa pagprotekta ng kalayaan at pantay na karapatan sa kasalan ng magkaparehong kasarian. Iniatas sa Kongreso ang pagbuo ng mga nauugnay na pagbabago sa mga regulasyon o pagbuo ng espesyal na batas upang maprotektahan ang karapatan ng kasal ng parehong kasarian. Dahil sa kilusang ito, ang Taiwan ang naging unang bansa sa Asya kung saan naging sang-ayon sa batas ang kasal ng parehong kasarian. Inilunsad ng MoCA Taipei ang Spectrosynthesis - Asian LGBTQ Issues and Art Now, sa ilalim ng malayang curator Sean C. S. Hu. Bilang pinakaunang malakihang eksibisyon sa isyung LGBTQI+ na isinagawa ng isang museo sa sining sa Taiwan, hindi na maipagkakaila ang kahalagahan nito. Isang gawain ni Chih-Wei Chuang, tinatawag na Rainbow in the Darkness ang inilagay sa plaza sa harapan ng MoCA Taipei. Maaaring mag-iwan ng mensahe ang mga nanonood, ibinubunyag ang kanilang pinakamadilim na lihim at tahimik na protesta sa walang katarungan. Kasama nito ang madaming pagpupuri at mabuting paghahangad, at ipinaaabot sa publiko. Maingay at madaming uring boses ang maririnig mula sa malaking aparador at may makinang na bahaghari sa itaas. Pumunta rin ang eksibisyon sa ibang lugar tulad ng Bangkok at Hongkong at patuloy na ipinakita ang kapangyarihan ng kontemporaryong sining kapag ito ay nakikibahagi sa mga isyung panlipunan.

2022-05-23

Tungkol sa May-akda  - Andi Achdian si Andi Achdian ay isang assistant-professor sa Sociology Department, sa Faculty ng Social and Political Science sa Universitas Nasional. Siya rin ang pinuno ng Omah Munir Foundation. Tungkol sa Munir Museo ng Karapatang Pantao Ang Museo Munir ng Karapatang Pantao ay unang itinatag sa pangalang Museo Omah Munir (House of Munir) ng Karapatang Pantao ng Omah Munir Human Rights Foundation noong 2013 sa lungsod ng Batu, Silangang Java kung saan isinilang at lumaki si Munir. Ang pagtatag ng Museo ay upang palaganapin ang edukasyon ng karapatang pantao sa mga Indonesians, lalo na sa mga kabataan upang makapag taguyod ng mga mamamayang may pagpapahalaga sa kalayaan, na nagbibigay-galang sa mga  karapatang pantao at naninindigan sa mga prinsipyo ng pagpaparaya at pagkakapantay pantay. Panimula Ang rehimeng New Order ay bumagsak noong Mayo 1998. Pagkaraan ng mahigit tatlong dekada ng pamumuno, nagbitiw si Heneral Suharto at pinalitan ni bise-presidente B.J. Habibie, na may masidhing layunin na dalhin sa direksyong demokratiko ang pulitika ng Indonesia. Sa pagbagsak ng New Order, sumibol na parang mga kabute ang mga partido sa pulitika. Ang bagong panahon kung saan ang sistemang pulitikal ay binubuo ng iba’t ibang mga partido ay mapasa hanggang ngayon ay unti-unting nagbabago upang maging pundasyon ng proseso ng demokratisasyon sa Indonesia. Gayunpaman, hindi pa rin tuluyang nawala ang mga pangunahing elemento ng pagtatayo ng rehimen.   Ang kaniyang pamana ay tuluyan pa ring nananalaytay sa kasalukuyang pulitika ng Indonesia. Isa sa mga ito ay ang pagbubuo ng kasaysayan ng modernong Indonesia na nagtatampok sa papel ng militarya, lalo na ang sandatahang panlupa, bilang pangunahing pwersa sa pagliligtas sa Indonesia mula sa bantang komunismo noong 1965. Ang salaysay ng kasaysayang ito ay lalu pang lumawak matapos magtagumpay ang sandatahang panlupa sa pagkontrol ng kapangyarihang pulitikal simula noong 1970.  Ang salaysay ay hindi na lamang tungkol sa pagtatagumpay ng hukbo na supilin ang kilusang komunista ngunit ito rin ay nagbigay diin sa kalayaan ng Indonesia bilang pangunahing tagumpay na nakamit ng sandatahang panlupa laban sa mga Olandes.  Ang papel ng mga aktibistang tulad nina Sukarno, Hatta, and Sjahrir sa kilusang kontra kolonyalismo ay unti-unting naglaho at napalitan ng papel ng sandatahang panlupa at ng kanilang pagkabayani sa digmaang pangkalayaan.   Sa kanyang pag-aaral ng salaysay ng kasaysayan ng ika-20 siglo ng modernong Indonesia, ito ay masusing inilarawan ni Katherine McGregor (2007) bilang “kasaysayang naka uniporme” upang maisalarawan ang pagbuo ng opisyal na kasaysayan ng Indonesia na nagsusulong sa papel ng sandatahang panlupa na ginawa noong panahon ng New Order. Nagbigay ito ng palantandaan na bukod sa gamit nito para sa progresibo at mapagpalayang aktibismo, ang isang museo ay maaari ring gamitin ng mga kasalukuyang namumunong rehimen upang malangisan ang gulong ng mapanlinlang na kaisipang pangkasaysayan ng mga makakanan ukol sa mga pinunong awtoritaryan. Ang arkitekto sa likod nito ay si Nugroho Notosusanto, isang akademiko at mananalaysay ng militarya na sa kalaunan ay naging ministro ng edukasyon sa panahon ng New Order. Sa ilalim ng kanyang pamumuno, ang mga salaysay ng kasaysayan ay suportado ng mga pagtatatag ng mga museo at monumento sa iba’t ibang malalaking siyudad sa Indonesia na siyang nagpapaalala sa publiko ng mga serbisyo at kahalagahan ng papel ng sandatahang panlupa. Kilusan Laban sa Pagkalimot Sa ilalim ng rehimeng New Order, ang  mga museo ay lumagpas pa mula sa kanilang karaniwang kahulugan bilang lugar kung saan itinatago ang mga “bagay” ng sining, kultura, kasaysayan o interest na pang agham  (Oxford Dictionary), hanggang sa maging instrumento ng kapangyarihan na ginagawang lehitimo ang makasaysayang papel ng rehimen. May mga pagsisikap na lansagin ang salaysay na ito hindi katagalan matapos ang repormasyon sa 1998. Noong mga unang taon ng 2000, naging kritikal ang mga salaysay na isinusulong ng mga malayang mananalaysay ng kasaysayan sa Indonesia. Si Asvi Warman ay isa sa mga pangunahing tauhan na nagmungkahi ng pagwawasto ng kasaysayan (Adam, 2004). Sa pagbibigay-diin sa papel ng sandatahang panlupa, ang opisyal na salaysay ay ng kaganapan noong 1965 sa salaysay ng pagpatay ng libo-libong komunista at mga inakusang komunista sa iba’t ibang lugar sa Indonesia. Gayunpaman, ang bagong takbong ito ay limitado pa rin bilang isang  pang akademikong diskurso na umiikot sa limitadong mga lupon. Ang opisyal na salaysay ng New Order ay nanatiling nangibabaw na bersyon, suportado ng mga teksto ng kasaysayan sa mababa at mataas na paaralan, mga pelikula at lalung-lalo na sa mga museo at monumento sa New Order na nananatili hanggang sa kasalukuyan. Ang isang pang hamon ay nagmula sa mga aktibista ng karapatang pantao at kilusang maka-demokrasya bilang kanilang pagtatangka na patibayin ang alaala ng publiko ukol sa nangyari noong nakaraang 1998 nang ang Indonesia ay nasa ilalim ng krisis pang-ekonomiya at pampulitika. Noong Disyembre 10, 2014, pinasinayaan ng mga aktibista at akademiko mula sa Unibersidad ng Trisakti ang Monumento ng Trahedya ng May 12, 1998 kasabay ng pag-alala sa pandaigdigang karapatang pantao. Upang alalahanin ang apat na mag-aaral na binaril ng pwersa ng seguridad sa isang demonstrasyon sa kanilang paaralan, ang monumento ay gawa sa itim na luwad at may taas na 3-metro. Kasabay nito, ginawa ng Komnas Perempuan (the National Commission on Violence Against Women) ang mga salitang nakatatak sa Monumento ng Trahedya ng Mayo 1998 bilang bahagi ng pagsisikap na maalala ang karahasan at mga panggagahasang ginawa sa mga kababaihan sa Tsina. Ipinahatid sa media ng mga nagboluntaryo ang mga panggagahasa sa mga kababaihan sa Tsina at ang kwentong ito ay naging kontrobersyal sa simula ng repormasyon.Tumugon ang pamahalaan sa pamamagitan ng pagbuo ng isang Joint Fact-Finding Team (TPGF) upang siyasatin ang mga katotohanang pumapalibot sa isyu.  Ngunit, wala silang nahanap na ebidensyang susuporta sa maramihang panggagahasa, at ang pamahalaan ay opisyal na itinanggi ang pangyayaring ito. Bilang pagtugon sapamahalaan, si Ita Martadinata, isang batang boluntaryo, na may lahing Tsino at biktima ng insidente, ay nagbalak magbigay ng testimonya sa harap ng Kongreso ng Estados Unidos. However, before her departure to the US, she was found murdered, and the story of the mass rape of Chinese women was forgotten. The May 1998 Tragedy Inscription is a witness that reminds the public of this history.  Ngunit, bago pa man ang kaniyang pag-alis patungong Estados Unidos, siya ay natagpuang napaslang, at ang kwento tungkol sa maramihang panggagahasa sa mga kababaihang Tsino ay tuluyan nang nalimutan. Ang inskripsyon sa Monumento ng Trahedya ng Mayo 1998 ay isang testigo na siyang nagpapaalala sa publiko ng kasaysayang ito. Samantala, sa pinakakanlurang rehiyon ng Aceh Darussalam sa Indonesia, ang ilang mga organisasyong NGO ay gumawa ng isang mas malaking hakbangin noong 2011 sa pamamagitan ng pagtatatag ng Museo Aceh sa Karapatang Pantao.  Maliit ang museo. Nagtayo sila ng mga harang sa bakuran ng Tikar Pandan Community Office kung saan nakahatag ang mga salaysay tungkol sa pagbaril sa mga residenteng nagproprotesta sa Simpang KKA, mga taong nawala habang may hidwaan at mga bahay ("rumoh geudong") kung saan pinahirapan ng mga sundalo ang mga pinaghinalaang naki simpatiya sa Kilusang Free Aceh. Isa itong simpleng museo ngunit may malaking misyon na nakasaad sa kanilang manifesto: Naniniwala kami na laging magbibigay ng palatandaan ang mga maliliit na ilaw sa madidilim na lugar. Kaya nagtayo kami ng banal na pook ng alaala; upang kami, ang mga kababaihan at kalalakihan ng Aceh, na nabuhay at namatay, na mga ginahasa at pinaslang, na mga pinahirapan at pinuksa, ay nagtataas ng boses ng higit pa buhay at kamatayan: Hindi na muli! Hindi na muli!  Aceh hindi na muli! Sa madaling salita, ang repormang pampulitika sa Indonesia ay nagbukas ng pinto para sa mga aktibista ng karapatang pantao at mga kilusang maka-demokrasya sa Indonesia upang makalikha ng bagong makasaysayang salaysay bukod sa opisyal na bersyon nito. Ginagamit nila ang pangunahing slogan na "laban sa pagkalimot" upang tumugon sa umiiral na kultura sa Indonesia ng kawalan ng parusa na nagbibigay pahintulot sa mga nakagawa ng krimen sa paglabag ng mga karapatang pantao na malayang makapamuhay. Ang kilusan laban sa pagkalimot sa pamamagitan ng mga museo at monumento ay naging isang hakbangin upang labanan ang pagpapabaya ng pamahalaan sa mga krimeng ito. Omah Munir Isa pang salaysay na naglalarawan kung paano naging isang entablado para sa aktibismo ang mga museo ay sa pamamagitan ng pagtatatag ng Munir Human Rights Museum sa Lungsod ng Batu, Malang, Silangang Java. Ilalarawan ko rito ang aking sariling pananaw bilang miyembro ng Omah Munir Foundation. Magsisimula ito sa mga kuwento sa karumal dumal na paglabag sa mga karapatang pantao sa Indonesia tulad ng nangyari kay Munir Said Talib (1965-2004), isang kilalang Indonesian na abogado sa karapatang pantao na pinatay Setyembre 7, 2004 habang papunta siya sa Netherlands upang paglawakin pa ang kaniyang pag-aaral.  Bukod sa katotohanang ang repormasyon ay nagbukas ng gripong pulitikal para sa demokratisasyon sa Indonesia,  ang pagkamatay ni Munir para sa nakararami ang nagsilbing hudyat para magising sa katotohanang ang mga ipinamana ng dating rehimen ay malalim pa ring nakabaon sa kanilang buhay sa kasalukuyan. Ang paglilitis ng kaniyang kaso ay maaari lamang makapagpakulong sa mga fiel operators, ngunit ang mga pangunahing tauhan na  may matataas na  ranggong opisyales mula sa militar at intelihensya ay nanatiling malaya mulasa mga parusa. Nabalik muli ang pagkawala ng parusa sa kasong ito. Noong 2013, kinausap ako ni Suciwati nang katatapos ko palang itatag ang isang museo ng pulis sa Indonesia. Nagpahayag siya ng kaniyang pagnanais na makapag tayo ng isang museo alang-alang sa kanyang asawa at ang pakikibaka para sa mga karapatang pantao sa Indonesia. Bahagya kong kilala ko si Munir.  Dati ko siyang katrabaho nang ako ay manilbihan sa ilalim ng kanyang pamumuno sa Indonesian Legal Aid Institute. Nakita kong magandang ideya ang mungkahi ni Suciwati, nagbibigay ng kahalagahan sa museo bilang lugar ng pagprotesta, tulad ng makikita sa pagtatag ng Pambansang Museo ng Amerikanong Indian sa mga taon ng 1980 at ang kilusan ng karapatang sibil sa Estados Unidos (Kyle Message, 2013). Ang tanong ay kung paano namin tutustusan ang plano? Napakamahal na proyekto ang museo kalakip ng pakikilahok ng mga arkitekto, inhinyero at mga mananalaysay at ito ay naging isang napakalaking paghahamon. Nanggaling ang unang solusyon mula kay Suciwati nagbigay ng bahay nila ng kanyang yumaong asawang si Munir sa Lungsod ng Batu, Silangang Probinsiya ng Java, bilang isang museo. Ito ay isang maliit na bahay na hindi hihigit sa 400 metro kuwadrado, kasama ang bakuran at gusali. Maliit man, ito ay may makabuluhang halaga sa kasaysayan at isang magandang batayan upang simulan ang hakbangin. Sa kalagitnaan ng 2013, binalak ni Suciwati na magkaroon ng mas malawak na suporta. Naging laganap ang ideyang magtayo ng museo tungkol sa buhay ni Munir at ang kasaysayan ng pakikibaka para sa karapatang pantao sa Indonesia. Nakilahok ang mga batang aktibista, pati na rin mga artista at mga tanyag na tao sa media, kasama rito ang mga pulitiko at mga pampublikong opisyal na nakiramay kay Munir tulad nina Lukman Hakim Syaifuddin (na sa kalaunan ay naging Ministro ng Relihiyon) at si Dahlan Iskan, may-ari ng media network na naging Ministro ng State-Owned Enterprises.  Sa kalaunan, ang pagtatag ng museo ay nagbigay ng isang uri ng pakikipag-ugnayan sa isang mas malawak na grupo ng demokratikong kilusan sa Indonesia. Ang proseso ng pagtayo ng museong ito ay tuluyang nagbukas ng daan sa pangangampanya para sa karapatang pantao sa Indonesia.  Ang mga taong dating malayo sa isyu ng karapatang pantao at demokratisasyon ay biglang nagsilitawan upang makibahagi sa pamamagitan ng pagbibigay ng kanilang oras, lakas, at pondo sa isang pinagsamang proyekto. Tila kumatawan ito sa ideya ni Sidney Tarrow (2011) tungkol sa modular collective action kung saan pinagsasama-sama ang dati’y magkakahiwalay na iba't ibang bahagi sa iisang pinagsamang aksyon sa lipunang sibil.  Sa paglapit ng pagtatapos ng taon, ang gusali ng mueseo ay natapos, at ito ay opisyal na binuksan sa publiko sa ilalaim ng pangalang Omah Munir (literal na Munir's House) noong Disyembre 8, 2013.  Ang dating isang pangarap lamang, ay tuluyan nang naisakatupran.  Ang Omah Munir Foundation na binubuo ng mga nagpasimula ng museo sa kalauna’y itinatag para magsilbi sa pamamahala. Ang Omah Munir ay isang proyekto na direktang humahamon sa opisyal at konserbatibong makasaysayang salaysay na patuloy na namamayani ng ilang dekada. Ang museo ay nagbigay ng karanasang sumasalungat sa nakatatag nang makasaysayang salaysay. Sa pagdating ng mga bisita sa museo, sasalubungin sila ng rebulto ng dibdib ni Munir na ipinagkaloob ng isang iskultor habang kasalukuyang ginagawa ang museo. Ang mga bisita naman ay sunod na ihahatid upang makita ang daloy ng mga makasaysayang salaysay na naglalahad tungkol sa pagsila sa kilusan ng karapatang pantao sa Indonesia sa pamamagitan ng  pagbuo ng YPHAM (Human Rights Care Foundation) at YLBH hindi katagalan matapos ang pagsilang ng New Order. Ang katotohanan na ang YPHAM ay isang organisasyon na aktibong nagtatanggol ng mga politikal na komunistang bilanggo at mga kampanya para sa hustisya ay humamon sa opisyal na salaysay tungkol sa tagumpay ng sandatahang panlupa sa pagsupil sa kilusang komunista. Ang isa pang kuwento sa museo ay nagtatampok ng isang babaeng manggagawa, si Marsinah, na napatay sa isang interogasyon ng militar ukol sa kanyang kinalaman sa pamumuno ng labor strike.  Ang paglalahad ng kanyang kwento ay isa ring paalala para sa mga bisita tungkol sa tagumpay ng pag-unlad ng Indonesia na kinailangang bayaran ng pawis at dugo ng mga manggagawa. Ang ibang mga kwento ay nagbibigay pansin sa mga insidente ng karumal dumal na paglabag sa mga karapatang pantao sa Indonesia, tulad ng biglaang paglalaho ng ilang tao at mga pagpatay ng mga awtoridad na walang paglilitis o anumang makatarungang proseso sa Papua at Silangang Timor (na ngayon ay isang malayang estado). Kasama na rito ang personal na kuwento ni Munir at ang kanyang pinagdaanan sa buhay bilang isang tagapagtanggol ng mga karapatang pantao at pati na rin ang insidente ng pamamaslang sa kanya. Magmula ng opisyal na pagbubukas nito noong Disyembre 8, 2013, ang Omah Munir ay nakatanggap ng mga bisita mula sa iba’t ibang karanasan at samu’t saring edad.  Ngunit ang mga mag-aaral sa unibersidad at mga batang mag-aaral ang may pinakamataas na bilang ng mga bisita.  Itinuturing nila ang kanilang pagbisita bilang bahagi ng proseso ng kanilang pagkatuto sa mga karapatang pantao sa mga paaralan at unibersidad.  Pagkalipas ng 5 taon, nakakamanghang isipin  na ang museo ay maaaring maging isang mabisang paraan para sa mga gawain sa pangangampanya para sa mga institusyon ng karapatang pantao upang itanim ang mahahalagang pangkalahatang kagawian ng mga karapatang pantao sa buhay-buhay ng mga mamamayang Indonesia. Museo Munir ng Karapatang Pantao Ang katotohanan na ang pagbibigay ng alternatibong diskurso sa konserbatibong makasaysayang salaysay ng isang maliit na museo tulad ng Omah Munir ay hindi mapagkakailang may limitado. Sa taong 2018, ang lupon ng pangasiwaan ng Omah Munir ay nagsimulang isaalang-alang ang kahalagahan ng paglalawig ng pakikipagtulungan sa pamahalaan upang mapagbuti at mapaunald ang museo ng Omah Munir sa mas pinalaking museo ng mga karapatang pantao pagdating sa gusali, imprastraktura, programa, at gayun din sa sistema ng suporta.  Ang hakbanging ito ay naging bahagyang matagumpay sa pamamagitan ng pagkakaroon ng dedikasyon ng pamahalaan na pondohan ang pagtatayo ng isang museo na ipinagkaloob ng Pamahalaang Probinsya ng Silangang Java, at ang lupa na ipinagkaloob ng Pamahalaang Lungsod ng Batu. Bilang karagdagan, ang lupon ng pangasiwaan ay nagpahayag ng mas malawak na pakikipagtulungan sa iba pang mga elemento ng lipunang sibil.  May tatlong pangunahing gawain ito. Una, pakikipagtulungan sa Indonesian Architects Association (AAI) upang magsagawa ng paligsahan sa disenyo ng museo upang lumikha ng kamalayang pampubliko ukol sa kahalagahan ng museo sa mga karapatang pantao. Ang resulta ay isang kaaya-ayang disenyo ni arkitektong Achmad Deni Tardiyana (Apep) na maka-kalikasan at sensitibo sa pagkakaiba-iba. Pangalawa, ang Omah Munir Foundation ay nakipagtulungan din sa Jakarta Arts Institute sa pagganap ng isang kompetisyon sa paggawa ng mga likhang-sining na itatanghal sa museo.  Pangatlo, nagsagawa din ang Omah Munir ng pagpupulong sa mga aktibista sa kalikasan, mamamahayag, katutubong tao, taong may kapansanan at mga aktibistang kababaihan na nagnanais sumangguni tungkol sa pagtuklas ng mga posibleng salaysay at tema para sa museo.Ang mga napag-usapan sa pagpupulong ang nagresulta sa pangunahing isyu para sa pag-unlad ng pamamahala sa pagbuo ng museo. Sadyang idinesenyo ang unang palapag para sa mga bata upang makilala nila ang mahahalagang kaugalian tulad ng pagpaparaya, kalayaan at pagkakapantay-pantay sa buhay pampubliko. Ang ikalawang palapag ay para sa kasaysayan ng mga karapatang pantao sa Indonesia na may mga paksa sa karumal dumal na paglabag sa mgakarapatan ng tao, ang kapaligiran, mga taong katutubo, kababaihan at kalayaan ng press tulad nang iminungkahi ng mga grupo ng panlipunang sibil sa Indonesia. Ang pinakahuling palapag ay ang mga kuwento ni Munir at kanyang mga simulain tulad ng kampanya tungkol sa mga nawawalang tao ay nasa ikatlong palapag na siyang huling kwarto para makapag isip-isip ang mga bisita tungkol sa mga isyu sa karapatang pantao sa Indonesia. Ang mga gawain ng pakikipagtulungan sa pamahalaan ay hindi naiwasang makabuo ng mga tanong tungkol sa malayang pamamahala ng museo, lalo na sa isyu ng mga karapatang pantao. Makakatayo ba nang walang kinikilingan ang museo sa darating na panahon sa kasong karahasan sa karapatang pantao sa kasaysayan ng Indonesia? Gayunpaman, may mga ilang pagbabagong naganap sa gitna ng prosesong ito. Ang una ay ang pagpalit ng pangalan ng museo sa Munir Human Rights Museum. Sa halip na magpahiwatig ng pagsunod sa opisyal na pananaw, nilayon nitong masakop ang mas malawak na isyu ng karapatang pantao sa Indonesia higit pa sa tema ng mga kuwento ng tagapagtanggol ng mga karapatan ng tao na ipinakita ng dating museo. Sa usaping kalayaan sa pamamahala ng museo, salamat na lamang at klima ng politika sa Indonesia ay nagbibigay pa rin ng puwang para rito.  Ang pinakamasaklap na pangyayari ay maaari paring maganap sa hinaharap.  Ngunit isang bagay ang tiyak mula sa karanasang ito.  Naging mahalagang entablado ng panlipunang aktibismo para sa mga aktibista ng mga karapatang pantao at kilusang maka-demokrasya ang mga museo sa panahon ng pagbabago. Panahon lamang ang makakapagsabi kung ito ay isang mabisang paraan upang itanim ang kahalagahan ng pamantayan ng mga karapatang pantao sa kaisipan ng nakababatang henerasyon ng Indonesia.