Mga Pangunahing Inisyatibo sa Promosyon ng Minamata Disease Museum
Tungkol sa may-akda: Hatsue Koizumi
Si Hatsue Koizumi ay sumali sa Supporting Center for Minamata Disease (Soshisha) noong 2015. Nagtapos siya noong 2016 mula sa College of Asia Pacific Studies (APS) ng Ritsumeikan Asia Pacific University (APU) na may major sa pag-aaral ng pag-unlad ng kapaligiran. Kasalukuyang nagtatrabaho si Koizumi sa Soshisha, kung saan siya ang nag-aayos ng mga eksibisyon, gumagawa ng mga database, nag-aasikaso ng mga pagbisita sa paaralan, pananaliksik sa field at mga tour, at may hawak ng pangkalahatang gawain para sa proyektong pinamagatang *Minamata: The Eyes of Photographers.*
Tungkol sa Supporting Center for Minamata Disease
Ang Supporting Center for Minamata Disease (na tinutukoy bilang "Soshisha"), na nangangahulugang "pag-aaruga sa isa’t isa" sa wikang Hapon, ay itinatag noong 1974 sa katimugan ng Minamata City, Kumamoto Prefecture sa Japan. Una itong itinatag upang magbigay ng kanlungan para sa mga pasyenteng na-diagnose ng Minamata disease noong kanilang kabataan, pati na rin sa mga na-isolate sa kanilang komunidad sa kabila ng pagkapanalo sa unang kaso laban sa Chisso Corporation, isang kompanyang kemikal sa Japan. Simula noon, ang Soshisha ay may mahalagang papel sa pagtulong sa mga pasyente na walang kumpirmadong diagnosis ng sakit sa ilang mga kaso sa korte at sa pakikipagkasundo sa Chisso. Sa kasalukuyan, mayroong anim na full-time na empleyado at humigit-kumulang 1,000 miyembro na binubuo ng mga pasyente at kanilang mga pamilya. Ang saklaw ng mga gawain ng Soshisha ay kinabibilangan ng: ① pagpapalaganap ng kaalaman tungkol sa Minamata disease, ② pagbibigay ng pakikisama, at ③ pagsasagawa ng mga suportang aktibidad sa mga lugar na apektado ng sakit.
Mga Pangunahing Inisyatibo sa Promosyon ng Minamata Disease Museum
Ang polusyon ng methylmercury sa isang kalmadong dagat
Ang baybayin ng Shiranui Sea, na napapalibutan ng mga isla, ay sagana sa mga taniman ng dalandan, karaniwang nagpapakita ng tahimik at mapayapang tanawin sa Minamata Coast. Subalit, pitumpung taon na ang nakalipas, isang kakaibang sakit ang unti-unting lumaganap sa mga residente sa baybaying ito. Tinawag itong "Minamata disease," isang karamdaman na dulot ng polusyon sa karagatan.
Ang polusyon ay nagmula sa pabrika ng Chisso sa Minamata, Japan. Sa paggawa ng acetaldehyde, naglabas ang pabrika ng methylmercury na inihalo sa maruming tubig na dumaloy sa Minamata Bay, na nagdulot ng matinding polusyon sa mga yamang-dagat at halaman sa karagatan. Dahil dito, nang makain ng mga residente ang mga pagkaing-dagat na kontaminado, nagdanas sila ng mga kakaibang sintomas—mga kondisyon na nagpapahirap sa kanilang paggalaw at mga sintomas na tulad ng polio at pagkawala ng pakiramdam, na hindi na bumuti kahit tumagal. Ang mga may sakit ay nakaranas ng pangungutya at pag-iwas mula sa iba na takot mahawaan, at nang sila’y magdemanda, itinuring pa silang "hindi totoong maysakit at sakim sa pera." Hindi lamang pisikal na sakit at paghihirap ang idinulot ng Minamata Disease kundi pati na rin ang matinding pagdurusa sa isip at pagbukod sa kanila ng komunidad—isang sugat na mahirap lunasan at matagal bago tuluyang malimutan.
Ang acetaldehyde na ginagawa ng Chisso Company ay isa sa mga pangunahing materyales para sa paggawa ng plastik, na kinakailangan ng mga industriyang manupaktura sa panahon ng mabilis na paglago ng ekonomiya sa Japan. Ang Minamata Disease ay naganap sa likod ng isang maunlad na ekonomiya, at, sa isang paraan, naipamahagi rin sa lipunang Hapon ang mga benepisyong dulot ng industriyang may kinalaman dito. Ang pagkilala sa Minamata Disease ay nagdadala ng masusing pag-unawa sa mga pundasyon ng ating buhay, kabilang ang mga sakripisyong nakatago sa likod ng kaunlaran.
Tanawin sa loob ng Minamata Disease Museum.
Ang Nilalaman ng Eksibisyon sa Minamata Disease Museum
Noong 1988, ginawang lugar ng eksibisyon ng Soshisha ang pabrika ng kabute kung saan dating nagtatrabaho ang mga biktima at mga tagasuporta ng Minamata Disease, at ipinangalan itong Minamata Disease Museum. Bagaman hindi ito malaki, puno ito ng mahahalagang impormasyon at tunay na mga bagay na naka-display. Karamihan sa mga eksibit ay nagmula sa mga biktima ng Minamata, mga donasyon mula sa mga lokal na residente, o mula sa mga tumulong sa paglilitis at pakikipag-usap para sa mga biktima. Sa loob ng museo, ang "Maliit na Bahay ng Eksperimentong Pusa" ang nakakuha ng pinakamalaking atensyon mula sa mga bisita. Ito ang kubong ginamit para sa aktwal na eksperimento na isinagawa sa loob ng Chisso Company. Sa panahong iyon, napatunayan ng Chisso na ang Minamata Disease ay nagmumula sa maduming tubig mula sa pabrika, ngunit hindi sila gumawa ng mabisang hakbang upang masolusyunan ito. Ang kubong ito ay isang mahalagang patunay sa dahilan ng pagkalat ng Minamata Disease.
Ang kubong ginamit sa pagsusuri ng mga hayop sa Chisso Company.
Ang espasyo ng eksibisyon ay nahahati sa mga seksyon na may kabuuang 11 tema, tulad ng Shiranui—Ang Masaganang Dagat at Kabuhayan ng Tao, Pagsusuri sa Nakatagong Sanhi, Kampanya para sa Pagtulong sa mga Pasyente, Nasirang Kalusugan, Ang Sosyal at Mental na Pinsala, Polusyon sa Karagatan, at Kapag Ang mga Tao ay Nagsasalita Tungkol sa Minamata Disease. Bawat seksyon ay nagtatampok ng mga information board, kasama ang mga tauhan ng Soshisha na nagbibigay ng tour sa museo. Ang lik background ng Minamata disease ay medyo kumplikado at hindi lamang isang kaganapan na malalim na nakaapekto sa pag-unlad ng modernong Japan, dahil mayroon ding mga geological na salik na kasangkot. Dahil dito, ang museo ay gumagamit ng shared-dialogue na pamamaraan sa pagitan ng mga gabay at bisita, at ang diskarteng ito ay napatunayang epektibo upang makuha ang atensyon ng mga tagapakinig. Walang mga itinakdang tagubilin para sa nilalaman ng tour, at ang mga gabay ay maaaring magsagawa ng sariling pananaliksik sa mga paksang interesado sila, batay sa kung saan sila naglalakad kasama ang mga manonood sa mga eksibit, bukod sa kanilang mga nakaraang karanasan.
Unti-unting tumatanda ang mga biktima at mga taong may kaugnayan sa sakit na Minamata. Namatay na rin ang karamihan sa mga naunang naroroon nang mangyari ang kaganapang ito. Mahigit 60 taong gulang na ang karamihan sa mga batang nahawahan ng mercury mula pa sa kanilang placenta. Hindi magtatagal at hindi na natin direktang maririnig ang mga boses ng mga taong ito. Dahil dito, sa pagpaplano ng museo at mga eksibisyon sa hinaharap, mahalagang maghanap ng iba pang mga paraan ng komunikasyon, bukod sa mga salaysay mula sa mga nakaranas ng sakit.
Pagkatuto sa pamamagitan ng mga workshop sa potograpiya
Sa ganitong konteksto, ang museo, na may tulong mula sa mga panlabas na katuwang, ay bumuo ng ilang mga materyales sa edukasyon at pagpapalawak sa mga nakaraang taon. Narito ang isang pangkalahatang-ideya ng dalawa sa mga ito.
Ang unang paraan ay ang paggamit ng mga photo album. Sa paglipas ng mga taon, malawak na naidokumento ng mga photographer ang lugar sa pamamagitan ng kanilang mga larawan. Marami ring kuha ang ginawa ng mga tauhan ng Soshisha, mga tagasuporta, at mga propesyonal na may kinalaman sa sakit. Batay sa mga sintomas ng pasyente, ang negosasyon sa pagitan ng mga pasyenteng nagtatrabaho sa Chisso at ng presidente ng kumpanya, at ang kasalukuyang heolohiya ng Minamata Bay, nangalap, pumili, at nagtipon ang museo ng maraming makabuluhang larawan. Sa isang workshop, inimbitahan ang mga kalahok na pangalanan ang mga larawang ito sa isang talakayan sa grupo, isang metodong tinatawag na photo language. Dapat nilang obserbahan muna ang nilalaman ng larawan at pagkatapos ay isipin ang senaryo at damdaming ipinapahayag nito. Habang nag-uusap ang mga kalahok tungkol sa kwento sa likod ng isang larawan, natututo silang pagyamanin ang kanilang kaalaman tungkol sa mga pagkakaiba sa interpretasyon ng bawat isa. Minsan, ang pamagat ng larawan na napagpasyahan matapos ang masusing talakayan ay maaaring malayo sa tunay na pangyayari.
Workshop sa potograpiya.
Workshop sa potograpiya.
Sa pagtatapos ng workshop, ibabahagi ang tunay na kwento sa likod ng bawat larawan. Muli ring binibigyang-diin ng museo na walang pamantayan na sagot sa pagbibigay ng pangalan sa isang imahe. Ang layunin nito ay ipaalam sa mga kalahok ang mga pagkakaiba sa opinyon, halaga, at damdamin ng bawat isa, pati na rin ang magtaguyod ng positibong saloobin sa pag-interpret ng impormasyon. Ito ang pamamaraan na dapat nating yakapin kapag humaharap sa mga hamon sa pampublikong kalusugan, tulad ng Minamata Disease, at mga isyu sa karapatang pantao at kasaysayan.
Ang empleyadong nagsasabi ng kuwento na gamit ang mga picture cards.
Pagkatuto sa Pamamagitan ng mga Kwento
Ang isa pang uri ng materyales sa pagtuturo ay ang mga picture cards na naglalaman ng mga kuwento. Inilalahad ng museo ang dalawang kuwento. Isa rito ang “Mga Tula ni Mitsuko,” na naglalarawan kung paano nabuhay ang mga kababaihang nakatira sa tabi ng dagat sa kabila ng sakit na Minamata. Ang isa pang kuwento ay ang “Shiranui,” na inilalarawan ang kasaysayan ng siklo ng buhay sa karagatang Shiranui.
Isinulat ni Rimi Yoshinaga, isang mambabasa at anak na babae ng bida sa kuwento, ang script ng “Mga Tula ni Mitsuko.” Sa nakaraan, kadalasang binibigyang-diin ng mga materyales sa pagtuturo ang hirap at sakit na dulot ng Minamata Disease. Gayunpaman, sa gawaing ito, sinubukan ding iparamdam, sa pamamagitan ng katatagan ng bida, ang kahalagahan ng buhay ng tao sa mga nagbabasa. Sa “Dagat ng Shiranui,” ang pangunahing tauhan ay ang Dagat ng Shiranui, na ngayon ay natabunan na ng marumi at kontaminadong lupa at mga isda. Ginawa itong parke at inilalarawan ang pagbabago ng relasyon ng polusyon, tao, at kalikasang kapaligiran.
Pahina ng pabalat ng “Mga Tula ni Mitsuko”.
Isang paraan ng pagtatanghal ang paggamit ng picture cards sa pagbabasa ng nilalaman ng kuwento sa publiko. Madalas na makikita sa mga lugar ng pagtuturo sa Japan ang mga pagtatanghal ng guro upang makita ng mga mag-aaral, o kaya naman ay ang mga pagtatanghal ng kapwa mag-aaral. Tumanggap ng maraming pagsang-ayon ang picture cards ng museo matapos itong simulan at ipalaganap. Maraming tao ang nagsabi na “Magandang pakinggan ang punto sa pagbabasa sa lugar ng Minamata,” at “Orihinal na ideya ang magba sa ng kuwento sa mga bata, ngunit sa huli, hindi mapigilang tumulo ang luha ng mga nagbabasang adulto.” Ipinapakita nito na marami ang sumasang-ayon sa mensahe ng kuwento.
Maaaring gamitin ang nilalaman ng mga materyales na ito sa pagtuturo mula elementarya hanggang unibersidad. Maaari rin itong i-download mula sa website ng museo. Madalas itong ginagamit sa pagpapakilala ng mga aralin sa paaralan o tuwing may mga bisita. Nais naming baguhin ang tradisyunal na paraan ng pagtuturo (kung saan guro lamang ang nagsasalita at nagtuturo) at sa pamamagitan ng paggamit ng mga materyales na ito, maaring mabawasan ang hirap ng guro sa pagpapakilala sa sakit na Minamata.